پاپ‌های آوینیون و اسارت بابلی کلیسا

اسارت بابلی و انتقال مقر پاپی به آوینیون

در سال ۱۳۰۹ پاپ کلمنس پنجم، که پیشتر اسقف بوردو بود و ارتقایش مرهون فیلیپ چهارم پادشاه فرانسه، مقر پاپی را از رم به آوینیون منتقل کرد. کلمنس در رم احساس امنیت نداشت و کاردینال‌های فرانسوی اکثریت را در مجمع مقدس به دست آورده بودند. او ابتدا در لیون و پواتیه اقامت گزید و سپس آوینیون را که در سرزمین کنت پرووانس قرار داشت برگزید.

زمینه سیاسی و ضعف اقتدار پاپی

تلاش پاپ‌ها از گرگوریوس هفتم تا بونیفاکیوس هشتم برای ایجاد دولتی واحد در اروپا با شکست مواجه شد. ناسیونالیسم بر فدرالیسم دینی چیره گشت. در ایتالیا جمهوری‌های فلورانس و ونیز، شهرهای لومباردی و پادشاهی ناپل از فرمانبرداری کلیسا سر باز زدند. ایالات پاپی به چهار بخش لاتیوم، اومبریا، مارکه و رومانیا تقسیم می‌شدند اما قدرت در دست ماجراجویان نظامی و فئودال‌ها مانند خاندان‌های بالیونی، بنتیوولیو، مالاتستا، مانفردی و سفورتسا افتاده بود.

پاپ‌های آوینیون و وابستگی به فرانسه

از ۱۳۰۵ تا ۱۳۷۸ پاپ‌ها عمدتاً فرانسوی بودند و دستگاه پاپی تحت نفوذ پادشاهان فرانسه قرار گرفت. این وضعیت در نظر مردم آلمان، بوهم، ایتالیا و انگلستان پاپ را به عنوان ابزاری در دست فرانسه جلوه می‌داد. کلمنس پنجم با فیلیپ چهارم با احتیاط رفتار می‌کرد و درآمدهای کلیسا را از راه مزایده می‌فروخت. او از گزارش‌های اصلاحی شورای وین حمایت کرد اما بیماری لوپوس او را از پای درآورد.

یوآنس بیست و دوم و سازماندهی اداری

پس از هرج و مرج پس از مرگ کلمنس، یوآنس بیست و دوم، فرزند یک پینه‌دوز از کائور، به پاپی رسید. او در امور اجرایی ماهر بود و دستگاه پاپی را سازمان داد. خزانه پاپ را با فروش مناصب و دریافت مالیات انباشت. در زمان مرگش ۱۸ میلیون فلورین طلا و معادل ۷ میلیون فلورین ظروف و جواهر داشت. او علم و دانش را تشویق کرد اما در مسائل الاهیاتی به بدعت متهم شد.

بندیکتوس دوازدهم و کلمنس ششم

بندیکتوس دوازدهم تلاش کرد فساد را کاهش دهد و زندگی ساده‌ای داشت اما زود درگذشت. کلمنس ششم به تجمل گرایش داشت و مناصب را به راحتی اعطا می‌کرد. او آوینیون را به مرکز سیاست، فرهنگ و خوشگذرانی تبدیل کرد. سازمان اداری شامل خزانه‌داری، دبیرخانه، شورای قضایی و ندامتگاه بود. کاخ پاپ‌ها به سبک گوتیک ساخته شد و سیمونه مارتینی فرسکوهایی برای آن کشید.

سیستم مالیاتی سنگین و اعتراضات

پاپ‌های آوینیون برای جبران از دست دادن درآمد ایتالیا، مالیات‌های سنگین وضع کردند: حق تصدی مقام، ردای پشمینه، درآمد سالانه و دهیک. هنگام مرگ مقامات، دارایی به پاپ می‌رسید. این سیستم خشم پادشاهان، پارلمان‌ها و حتی روحانیان را برانگیخت. ادوارد سوم انگلستان و پارلمان آن قوانین محدودکننده‌ای وضع کردند. در آلمان تحصیلداران پاپ مورد حمله قرار می‌گرفتند.

فساد اخلاقی و انتقادات

آوینیون به مرکز فساد تبدیل شد. پترارک آن را بابل بیدین، دوزخ روی زمین و گنداب دنیا نامید. اسقف ماند گزارش داد که روحانیان الگوی پرخوری و فساد هستند. با این حال بسیاری از پاپ‌ها مانند بندیکتوس دوازدهم، اینوکنتیوس ششم و اوربانوس پنجم زندگی پارسایانه داشتند. ثروت و قدرت علت اصلی فساد بود.

تلاش برای بازگشت به رم

اینوکنتیوس ششم با کمک کاردینال آلبورنوث ایالات پاپی را بازپس گرفت و قانون اساسی اجیدی را تدوین کرد. اوربانوس پنجم در ۱۳۶۷ به رم بازگشت اما دوباره به آوینیون رفت. گرگوریوس یازدهم در ۱۳۷۷ به رم بازگشت اما شورش‌ها و تکفیر فلورانس ادامه یافت. قدیسه کاترین سینایی پاپ را به بازگشت و اصلاح تشویق کرد.

زندگی مسیحی در عصر آوینیون

در کنار فساد، تفتیش افکار با خشونت با بدعت‌گذاران مانند دولچینو و مارگریتا برخورد کرد. در مقابل قدیسانی مانند کاترین سینایی و برناردینو با زهد و موعظه به احیای ایمان کمک کردند. کاترین با نامه‌ها و سفرها در بازگشت پاپ به رم نقش داشت.

نتیجه اسارت بابلی

اسارت بابلی اعتبار پاپی را کاهش داد، زمینه شقاق غربی را فراهم کرد و اعتراضات به اصلاح دینی را تقویت نمود. بازگشت نهایی پاپ‌ها به رم اعتبار را بازگرداند اما هزینه سنگینی داشت.