میزبان‌های PowerShell و نقش آن‌ها در مدیریت ویندوز

1. هدف میزبان‌های PowerShell

PowerShell مستقیماً با کاربر تعامل ندارد. میزبان‌ها رابط هستند؛ چه گرافیکی (مانند Exchange Management Console) و چه خط فرمان. آن‌ها مشخص می‌کنند دستورات چگونه پردازش و نتایج چگونه نمایش داده شوند.

2. کنسول در برابر ISE

• کنسول: رابط خط فرمان سنتی، آشنا برای مدیران، اما با محدودیت‌هایی در ویرایش و نمایش. تنها گزینه در نصب‌های Server Core.
• ISE: محیط گرافیکی برای اسکریپت‌نویسی، اشکال‌زدایی و اجرای دستورات با قابلیت‌های بیشتر. در Server Core پشتیبانی نمی‌شود.

3. میزبان‌های 32 بیتی و 64 بیتی

در سیستم‌های 32 بیتی فقط نسخه‌های 32 بیتی کنسول و ISE موجودند. در سیستم‌های 64 بیتی هر دو نسخه 32 و 64 بیتی وجود دارند. افزونه‌ها باید با معماری هماهنگ باشند: پوسته 64 بیتی فقط افزونه‌های 64 بیتی را بارگذاری می‌کند و پوسته 32 بیتی افزونه‌های 32 بیتی را.

4. نشست‌های Administrator و غیر Administrator

اجرای PowerShell بدون دسترسی Administrator می‌تواند خطاهای «Access Denied» ایجاد کند. نشست‌های ارتقاء یافته در نوار عنوان عبارت «Administrator» را نشان می‌دهند. برخی وظایف مانند دسترسی به کلاس‌های WMI نیازمند این سطح دسترسی هستند.

5. Transcript در PowerShell

Transcript تمام دستورات و خروجی‌های یک نشست را ثبت می‌کند. این قابلیت برای ممیزی، عیب‌یابی و مستندسازی اقدامات مدیریتی بسیار مفید است.

6. کنسول

کنسول مایکروسافت بر پایه فناوری قدیمی Cmd.exe ساخته شده است. محدودیت‌هایی مانند پشتیبانی ضعیف از زبان‌های DBCS و قابلیت ابتدایی کپی-پیست دارد. با این حال برای مدیرانی که به محیط خط فرمان عادت دارند، آشنا و کاربردی است و در Server Core تنها گزینه موجود است.

نتیجه‌گیری

میزبان‌های PowerShell نحوه تعامل مدیران با موتور را تعیین می‌کنند. با شناخت تفاوت‌های کنسول و ISE، معماری‌های 32 و 64 بیتی، و اهمیت نشست‌های ارتقاء یافته، مدیران IT می‌توانند از PowerShell مؤثرتر استفاده کنند. قابلیت Transcript نیز شفافیت و قابلیت عیب‌یابی را افزایش می‌دهد.

1. ترفندهای کنسول PowerShell

• استفاده از کلیدهای جهت‌دار برای مرور تاریخچه دستورات.
• کلید F7 برای نمایش تاریخچه در پنجره پاپ‌آپ.
• کپی متن با ماوس و فعال‌سازی Quick Edit Mode.
• چسباندن متن با کلیک راست.
• تکمیل خودکار نام دستورات و پارامترها با کلید Tab.

2. سفارشی‌سازی کنسول

• Options: افزایش اندازه تاریخچه دستورات.
• Colors: انتخاب رنگ متن و پس‌زمینه.
• Font: انتخاب فونت مناسب برای تشخیص کاراکترها.
• Layout: تنظیم عرض پنجره برای جلوگیری از اسکرول افقی.

3. محیط ISE

ISE محیطی گرافیکی برای اسکریپت‌نویسی و اجرای دستورات است. قابلیت‌های آن شامل:

• پشتیبانی از چند Runspace در یک پنجره.
• باز کردن چند اسکریپت به‌طور همزمان.
• نمایش پیام‌ها در قالب پنجره‌های گرافیکی.
• قابلیت تغییر فونت، رنگ و اندازه پنجره.
• چیدمان‌های مختلف: دو پنجره عمودی، تقسیم افقی، یا حالت تمام‌صفحه.

4. تاریخچه دستورات

کنسول دارای تاریخچه داخلی (50 دستور اخیر) است، در حالی که PowerShell تاریخچه مستقل خود را با دستور Get-History نگه می‌دارد (4096 دستور اخیر).

5. Transcript

کنسول از Start-Transcript و Stop-Transcript پشتیبانی می‌کند و همه دستورات و خروجی‌ها را در فایل متنی ذخیره می‌کند. ISE این قابلیت را ندارد.

نتیجه‌گیری

PowerShell Console و ISE دو میزبان اصلی برای اجرای PowerShell هستند. کنسول ساده‌تر اما محدودتر است، در حالی که ISE تجربه‌ای غنی‌تر و مناسب برای اسکریپت‌نویسی ارائه می‌دهد. انتخاب و سفارشی‌سازی این میزبان‌ها به مدیران کمک می‌کند کارایی و بهره‌وری بیشتری در مدیریت سیستم‌ها داشته باشند.