در این بخش، به دنیای برنامه‌نویسی، الگوریتم‌ها، شبکه و زیرساخت‌های فناوری می‌پردازیم
روترهای سازمانی مدرن باید میلیون‌ها بسته را در ثانیه فوروارد کنند، بسیار فراتر از آنچه یک جستجوی جدول مسیریابی روی هر تک بسته می‌توانست پایدار نگه دارد، به همین دلیل Cisco Express Forwarding به‌عنوان معماری فوروارد‌کردن پیش‌فرض روی تقریباً همه دستگاه‌های سیسکو وجود دارد. این مقاله محدودیت‌های کارایی روش‌های فوروارد‌کردن قدیمی‌تر را توضیح می‌دهد، اینکه FIB و جدول adjacency در CEF چگونه فوروارد‌کردن سرعت-بالا را به دست می‌آورند مرور می‌کند، و دستورات ضروری برای تأیید عملیات CEF را پوشش می‌دهد.
EIGRP سادگی مسیریابی distance-vector را با ویژگی‌های همگرایی سریعی که با پروتکل‌های link-state رقابت می‌کند ترکیب می‌کند، با استفاده از یک الگوریتم متمایز که مسیرهای بدون‌حلقه را بدون نیاز به یک نقشه توپولوژی کامل تضمین می‌کند. این مقاله توضیح می‌دهد چه چیزی EIGRP را یک پروتکل distance-vector "پیشرفته" می‌کند، معیار ترکیبی‌ای که برای انتخاب مسیر استفاده می‌کند را پوشش می‌دهد، مفهوم feasible successor الگوریتم DUAL را مرور می‌کند، و دستورات پیکربندی و تأیید ضروری را پوشش می‌دهد.
یک طراحی تک‌ناحیه‌ای OSPF، که پیش‌تر در این مجموعه بحث شد، به شبکه‌های بزرگ مقیاس نمی‌یابد، چون هر روتر باید پایگاه‌داده توپولوژی کامل هر روتر دیگر را پردازش کند. این مقاله توضیح می‌دهد چرا نواحی OSPF وجود دارند، انواع مختلف Link-State Advertisement که اطلاعات را بین نواحی حمل می‌کنند را پوشش می‌دهد، نقش روترهای مرزی ناحیه را توضیح می‌دهد، و پیکربندی خلاصه‌سازی مسیر برای نگه‌داشتن کارآمد شبکه‌های چندناحیه‌ای بزرگ را مرور می‌کند.
هر پروتکل مسیریابی داخلی که تاکنون در این مجموعه پوشش داده شد درون شبکه یک سازمان واحد عمل می‌کند، اما اتصال سازمان‌های جداگانه در سراسر اینترنت به یک پروتکل کاملاً متفاوت که حول سیاست به‌جای محاسبه صرف کوتاه‌ترین-مسیر ساخته شده نیاز دارد. این مقاله توضیح می‌دهد چه چیزی BGP را یک پروتکل path-vector می‌کند، تمایز بین eBGP و iBGP را پوشش می‌دهد، ویژگی‌های مسیر ضروری مورد استفاده برای انتخاب مسیر را مرور می‌کند، و پیکربندی و تأیید پایه BGP را پوشش می‌دهد.
شبکه‌های سازمانی واقعی اغلب چند پروتکل مسیریابی را هم‌زمان اجرا می‌کنند، چه به‌دلیل ادغام‌ها، تجهیزات قدیمی، یا نیازمندی‌های فروشنده، و این پروتکل‌ها به‌طور خودکار مسیرها را با یکدیگر به اشتراک نمی‌گذارند. این مقاله توضیح می‌دهد چرا توزیع‌مجدد ضروری می‌شود، مسئله حیاتی عدم‌تطابق معیار بین پروتکل‌ها را پوشش می‌دهد، پیکربندی توزیع‌مجدد بین OSPF و EIGRP را مرور می‌کند، و ریسک‌های حلقه مسیریابی که طراحی دقیق توزیع‌مجدد را ضروری می‌کنند را پوشش می‌دهد.
هر هاست روی یک شبکه به یک دروازه پیش‌فرض واحد متکی است، و تبدیل‌شدن آن دروازه به یک نقطه شکست واحد افزونگی‌ای که با دقت در هر جای دیگر شبکه ساخته شده را تضعیف می‌کند. این مقاله توضیح می‌دهد چرا افزونگی گام‌اول اهمیت دارد، مدل active/standby HSRP را مرور می‌کند، آن را با VRRP استاندارد-باز مقایسه می‌کند، و توانایی اضافی GLBP برای تعادل‌بار ترافیک در سراسر چند روتر هم‌زمان را پوشش می‌دهد.
فرستادن همان جریان ویدیویی جداگانه به هزار بیننده پهنای‌باند عظیمی هدر می‌داد، و مالتی‌کست این را با تحویل کارآمد یک جریان واحد دقیقاً به دستگاه‌هایی که واقعاً آن را می‌خواهند حل می‌کند. این مقاله توضیح می‌دهد آدرس‌دهی مالتی‌کست چگونه با یونی‌کست و پخش متفاوت است، IGMP را به‌عنوان پروتکلی که هاست‌ها برای پیوستن به گروه‌های مالتی‌کست استفاده می‌کنند پوشش می‌دهد، و اینکه PIM چگونه درخت‌های توزیعی که ترافیک مالتی‌کست را به‌طور کارآمد از میان یک شبکه حمل می‌کنند می‌سازد را مرور می‌کند.
هر فناوری‌ای که تاکنون در این مجموعه پوشش داده شده -- VLAN ها، پروتکل‌های مسیریابی، پروتکل‌های افزونگی -- به یک چارچوب معماری کلی نیاز دارد تا به‌طور منسجم به‌جای یک مجموعه موردی از ویژگی‌ها مستقر شود. این مقاله مدل طراحی سلسله‌مراتبی سه‌لایه‌ای کلاسیک را توضیح می‌دهد، نقش متمایز هر لایه را پوشش می‌دهد، جایگزین ساده‌شده هسته-فروریخته دولایه را توضیح می‌دهد، و بحث می‌کند این مدل‌ها چگونه به طراحی مرکز داده مدرن گسترش می‌یابند.
شبکه‌سازی سنتی، که در سراسر بیشتر این مجموعه پوشش داده شد، هوش را در سراسر هر دستگاه منفرد توزیع می‌کند، که هرکدام تصمیمات فوروارد‌کردن مستقل خودشان را می‌گیرند. Software-Defined Networking اساساً این را با متمرکزکردن آن هوش تغییر می‌دهد، و این مقاله جداسازی صفحه کنترل و صفحه داده که زیربنای SDN است را توضیح می‌دهد، اینکه SD-WAN چگونه این اصول را به‌طور خاص روی اتصال شبکه گسترده اعمال می‌کند را پوشش می‌دهد، و بهره‌های عملی‌ای که این تغییر معماری فراهم می‌کند را توضیح می‌دهد.
پیکربندی پایه EIGRP، که پیش‌تر در این مجموعه پوشش داده شد، فقط سطح آنچه پروتکل می‌تواند انجام دهد را می‌خراشد -- EIGRP می‌تواند ترافیک را در سراسر مسیرهایی با هزینه‌های واقعاً متفاوت توزیع کند، و می‌تواند مسیرها را در هر نقطه دلخواهی از شبکه به‌جای فقط مرزهای ناحیه ثابت خلاصه کند. این مقاله تعادل بار هزینه-نابرابر مبتنی‌بر-variance EIGRP را توضیح می‌دهد، خلاصه‌سازی مسیر انعطاف‌پذیر در هر اینترفیس را پوشش می‌دهد، و مسیریابی stub EIGRP برای توپولوژی‌های hub-and-spoke را مرور می‌کند.
الگوریتم انتخاب بهترین-مسیر پایه BGP، که پیش‌تر در این مجموعه پوشش داده شد، از یک توالی ثابت از ویژگی‌ها پیروی می‌کند، اما شبکه‌های واقعی نیاز دارند به‌طور فعال روی اینکه کدام مسیر انتخاب می‌شود تأثیر بگذارند به‌جای پذیرش منفعلانه نتیجه پیش‌فرض. این مقاله توضیح می‌دهد route map ها چگونه اطلاعات مسیریابی BGP را فیلتر و تغییر می‌دهند، Local Preference و MED را به‌عنوان دو اهرم اصلی برای تأثیرگذاری روی انتخاب مسیر پوشش می‌دهد، و community های BGP را به‌عنوان یک مکانیزم تگ‌گذاری انعطاف‌پذیر برای هماهنگی سیاست در سراسر کل شبکه معرفی می‌کند.
طراحی OSPF چندناحیه‌ای پایه، که پیش‌تر در این مجموعه پوشش داده شد، از قبل اندازه پایگاه‌داده را با نگه‌داشتن LSA های جزئی نوع ۱ و ۲ محلی به ناحیه خودشان کاهش می‌دهد، اما انواع ناحیه تخصصی OSPF فراتر می‌روند، و به‌طور خاص LSA های خارجی نوع ۵ را هدف قرار می‌دهند. این مقاله انواع LSA که باید برای ساخت هر نوع ناحیه تخصصی سرکوب شوند را توضیح می‌دهد، پیکربندی نواحی stub، totally stubby، و not-so-stubby را مرور می‌کند، و مبادلات خاصی که هر انتخاب طراحی شامل می‌شود را پوشش می‌دهد.
